مرا بگیر در آغوش  ، باز کن بغلت را

به من بگو همه  ی حرف های تنگ دلت را

مرا بگیر و بسوزان و دود کن به همان شکل

که بی مضایقه سیگار های مشتعلت را

ببند لبهایت را، زیاد ارزان مفروش

به نیش اینهمه زنبور  کندوی عسلت را

تن تو " تیر "، لب تو " زحل "، نگاه تو " زهره "

که کوچک ست " زمین " کهکشان بی بدلت را!

به جز غمی که پُری حلقه حلقه از نفسش؛ کیست؟؟

که مشتری بشود حلقه حلقه ی زحلت را…

تو کوه سرد  دماوندی و همیشه پر از بغض

خدا نیاورد آن روز را که تو گسلت را…